این دانه ها ز دوری خرمن شکسته اند

بیتابی از غبار نفس کم نمی شود

مبنای دل به روی تپیدن شکسته اند

در زلف یار هیچ دل آزردگی نداشت

یارب شکست من به چه افسون شود درست

دارم دلی که پیشتر از من شکسته اند

در عالمی که سنگ شررخیز وحشت است