چون سخن تا رفته اند از لب پریشان رفته اند

بزم امکان یک سحر پروانه فرصت نداشت

شمعها در داغ خوابیدند و یاران رفته اند

کس ازین حرمان سرا با ساز جمعیت نرفت

حرص راگفتم به پری قطع کن تارامید

گفت دندانها پی آوردن نان رفته اند

خامه مژگان تر بیدل نکرد ایجاد خلق