بیدلان را هرزه نفریبد غم دستار پوچ

یک رگ خوابت به چندین نیشتر واکرده ا ند

وضع مخمور ادب خفت کش خمیازه نیست

یاد آغوشی که در موج گهر واکرده اند

چون حباب این قوم سر راهم ز سر واکرده اند

ساز موجیم از رم و آرام ما غافل مباش

این کمرها جمله دامن بر کمر وا کرده اند