با همه بی دست وپایی ها غم دل می خورم

چون زمین نظم خود بی آسمانم کرده اند

همچو مژگان رازها بی پرده است از ساز من

درخور اشکی که دارم ترزبانم کرده اند

بیکسم چندان که بر خود مهربانم کرده اند

سر به سنگ کعبه سایم یا قدم در راه دیر

بی سر و بی پا برون زان آستانم کرده اند