شکوه تقدیر نتوان دستگاه کفر کرد

بیکسم چندان که بر خود مهربانم کرده اند

سر به سنگ کعبه سایم یا قدم در راه دیر

بی سر و بی پا برون زان آستانم کرده اند

قابل چیزی که من بودم همانم کرده اند

بیدل از آواره گردیهای ایجادم مپرس

چون نفس در بال پرواز آشیانم کرده اند