غم شد طرب ز فرصت هستی که چون حباب

کز بار سایه نیز ضعیفان خمیده اند

رنج بقا مکش که نفس های پر فشان

درگلشن خیال نسیمی وزیده اند

بر طاق عمر شیشه نگونسار چیده اند

رنگ بهارشرم ز شوخی منزه است

بیدل مصوران عرق می کشیده اند