رنگ پریده ای ست که گردش ندیده اند

بر سایه بسته اند حریفان غبار عجز

جولان کوه و دشت نوردش ندیده اند

سامان نوبهار گلستان ما و من

از گاو آسمان چه تمتع برد کسی

شیر سفید و روغن زردش ندیده اند

ای بی خبر، ز شکوه ی گردون به شرم کوش