ای نغمه بلند به هر رشته پا مبند

ای بی نیاز کارگه اتفاق صنع

بار خیال بر دل بی مدعا مبند

پرکوته است سعی امل با رسایی ات

بیگانگی ز وضع جهان موج می زند

آیینه جز مقابل آن آشنا مبند

بست و گشاد حکم قضا را چه چاره است