زین گلستان نی خزان در جلوه آمد، نی بهار

مدعا دل بود اگر نیرنگ امکان ریختند

بهر این یک قطره خون ، صد رنگ توفان ریختند

رنگ وهمی از نوای عندلیبان ربختند

خار بستی کرد پیدا کوچه باغ انتظار

بسکه مشتاقان بجای اشک مژگان ریختند