قاتل ما چون سحر دامان ناز افشاند و رفت

آرزو تا خانه ویران گشت دنیا ریختند

صورت واماندگان آیینه ای دیگرنداشت

عجز ما بی پرده شد نقش کف پا ریختند

خون ما چون گل همان در دامن ما ریختند

عیش این محفل نمی ارزد به اندوه شکست

بیدماغان هم به طبع سنگ مینا ریختند