با لعل تو کس زهره ی یاقوت ندارد

تنک است ره خانه ز بیرون دری چند

صورتگر آیینه نازند درین بزم

چون دسته نرگس به چمن بی بصری چند

بگذار همان سنگ تراشد جگری چند

تنها دل آزرده ما شکوه نوا نیست

هربیضه که بشکست برون ریخت پری چند