آخرتو راکه گفت در این تنگنا بخند

گل رستن و بهار دمیدن چه لازم است

در زیر لب چو آبله زیر پا بخند

افسردی ای شرر به فشار شکفتگی

مستغنی از گل است مزار شهید عشق

ای غنچه لب ، توبر سرخاکم بیا بخند

فرصت کمین وعده فردا دماغ کیست