کادمی یک را دو بیند چون فزون نوشد شراب

گاه میگفتم که خورشید است گردون راز اصل

باز می گفتم نه حاشا انه شیئی عجاب

باز میگفتم شنیدستم ز مستان پیش ازین

من درین حیرت که آمد ماه من ناگه ز در

با دو چشمی همچو حال عاشقان مست و خراب

در سر هر موی مژگانش دوصد ترکش خدنگ