گاه خشمش موج دریا خیزد از موج حریر

بحر را چون طبع قاآنی نماند اضطراب

رشک جودش بر دل دریا گره بندد ز موج

پاس عدلش بر تن ماهی زره پوشد در آب

روز مهرش فر عنقا زاید از پر ذباب

خلقش آن جنت بود کز یاد آن در هر نفس

عطسهای عنبرین خیزد ز مغز شیخ و شاب