حفظ یزدانی سپر شد وان سه تیرانداز را

آسمانش در عنان و آفتابش در رکاب

کز کمین ناگه سه تن جنبید و افکندند زود

تیرهای آتشین زی خسرو مالک رقاب

چون کمان ره در گلو بست از پی رنج و عذاب

از خطا زین پس نمی گویم صواب اولیترست

کان خطای تیر بد خوشتر ز یک عالم صو اب