کشت عمر عالمی می سوخت زان برق بلا

چون کمان ره در گلو بست از پی رنج و عذاب

از خطا زین پس نمی گویم صواب اولیترست

کان خطای تیر بد خوشتر ز یک عالم صو اب

گر ز ابر رحمت یزدان نمی شد فتح باب

پشه زد بازو به پیل و قطره زد پهلو به نیل

آنت رمزی بس عجیب و اینت نقلی بس عجاب