بهشت وکوثر و طوبی به مهر اوگروند

حلاوت سخنش زهر را کند جلاب

بدان رسید که از خویش هم شود پنهان

ز بس که عصمت او بسته بر رخش جلباب

زهی سعادت طوبی لهم و حسن مآ ب

ز یمن معدلت آبادکرد عالم را

از آن سپس که ز غوغای حس کرد خراب