اگر مجسم گشتی محیط همت او

که تیره روی چو اعدای جاه اوست غراب

خدای یک صفت خود به جود او بخشید

از آن بود کف جودش مسبب الاسباب

سپهر و انجم بودی برآن محیط حباب

ز تیغ گیهان سوزش بسی عجب دارم

که چون نسوزد کیمخت را به روی قراب