که صعوه را و شکار تدزو و صید عقاب

ز گرد راه چنانم که تل خاک شود

گرم به سخره کسی افکند به دجله آب

مرا ز بستن نظم این زمان همان عجز ست

به خشم رفت و بر ابرو فکند چین و گشود

دو بسدگهرانگیز را ز روی عتاب

که عذر بیهده تاکی همینت عذر بس است