سرای امن شد آباد وکاخ فتنه خراب

زهی شهنشه دوران خدایگان ملوک

که با اسحاب کفت ساحت محیط سراب

تو آن شهی که ز معماری عدالت تو

حسام سر فکنت بارور درختی هست

که بار او نبود غیر روین و عناب

ز بیم تیغ تو نالان پلنگ در کهسار