مگر به نعل سمندش برابری کرده

به پیش گوهر او کز مثال بی همتاست

ستوده فتحعلی شاه شهریار جهان

که اصل و فرع وجود است و مایه ی اشیاست

که مه ز خجلت گاهی نهان وگه پیداست

زمانه نافه چین خواند مشک خلقش را

فکند چین به جبین آسمان که عین خطاست