که مه ز خجلت گاهی نهان وگه پیداست

ستوده فتحعلی شاه شهریار جهان

که اصل و فرع وجود است و مایه ی اشیاست

مگر به نعل سمندش برابری کرده

زمانه نافه چین خواند مشک خلقش را

فکند چین به جبین آسمان که عین خطاست

شود ز تیغ کجش راست کار هفت اقلیم