ز رشک طلعت او کور گشت دیده مهر

فکند چین به جبین آسمان که عین خطاست

شود ز تیغ کجش راست کار هفت اقلیم

زهی عجب که به صورت کجست و راست نماست

از آن ز خط شعاعی به دست مهر عصاست

دگر قبول سخن بی ادله جایز نیست

مرا به صدق سخن اولین بدیهه گواست