به باغ رزم سنانش نمو کند چون سرو

از آن ز خط شعاعی به دست مهر عصاست

دگر قبول سخن بی ادله جایز نیست

مرا به صدق سخن اولین بدیهه گواست

بلی ز اصل نباتست و مستعد نماست

فلک نباشد چون او چرا که چاکر اوست

اگرچه پایه او ماورای چون و چراست