خاک درش اگر چه بودکیما ولی

دندان سپیدکرده فرمان او قضاست

گردنکشی که تیغ جهانسوز او به رزم

هم عهد بابلیه و همراز با فناست

در جذب بوسه لب احرار کهرباست

تیغش اگرچه بلع کند صدهزار جان

باز از گرسنگی مثل شخص ناشتاست