بس که بر چرخ ز زنبوره جهد آتش و دود

پرتو مهر پیمبر به دل بولهب است

متحرک شده خاک از طرب و وجد و سماع

جذبه خواجه مگر این حرکت را سبب است

خاک پنداری با چرخ برین در غضب است

از پی رقص به بزم اندر هرجا نگری

شوخ سیماب سرین و مه سیمین غبب است