پسته از پوست چو بادام تنش پر ثقب است

بوسه زد تیغش آنگه به همایون عضوی

که کلید درگنجینه نسل و نسب است

پسته از پوست برون آمد و بادام از مغز

زاده ی شه نخروشید و نجوشید ز درد

قامتش گویی نخلی است که بارش ادب است

طفل نه ساله که دیدست که در پیکر او