زرین ز چه رو آن را همواره عذارست

کت ملک ستان از ملک العرش خطاب است

گر مهر نه از غیرت رای تو سقیمست

ور چرخ نه از حسرت کاخ تو مصاب است

مشک ز چه رو این را پیوسته ثیاب است

در بزم تو کاشوب سپهر از همه رویست

در کاخ تو کآزرم بهشت از همه باب است