طبعت محیط فیض و کفت کان گوهرست

باز این منم که طبع روانم سخن سر است

شیرشن کلام من به مثل تنگ شکرست

باز ای تویی شها که سزاوار تست مدح

باز این منم که تا ز ثنای تو دم زنم

غمگین ز فکر روشن من مهر انور ست

باز این تویی که مهره اقبال بدسگال