لیک دلش از زبانش بی خبرست

صاحبا بنده تو قاآنی

که خداوند دانش و هنرست

گله ها دارد از تغافل تو

هیچ گفتی کهینه چاکر من

مدتی شدکه غایب از نظرست

هیچ گفتی که درکدام محل