هیچ گفتی کهینه چاکر من

که خداوند دانش و هنرست

گله ها دارد از تغافل تو

لیک دلش از زبانش بی خبرست

مدتی شدکه غایب از نظرست

هیچ گفتی که درکدام محل

به کدامین سراچه اش مقرست