ز آستانت که از سپهر برست

زادگان را مگر نه درگیتی

شیوه جد و عادت پدرست

دوش گفتم که پاکشم چندی

بازگفتم که بنده در همه حال

از تولای خواجه ناگزرست

سایه جز پیروی گزیرش نیست