میدان رزم و کین را مرگی مصور است

آن دادگر که در خم پیچان کمند او

دیریست تا که گردن گردون به چنبر است

ایوان داد و دین را لطفی مجسمست

آشفته یی ز خلقش هر هشت جنتست

آسوده یی ز عدلش هر هفت کشور است

هم پست پیش قدرش این طاق نه رواق