تا شوخ جوان ماه رخسارست

می از چه نمی خوری مگر ننگست

بوس از چه نمی دهی مگر عارست

من شیخ نوان بدل ندارم دوست

تسبیح ببر که در کفم بندست

دستار مهل که بر سرم بارست

می ده که نسیم سبزه در مغزم