چگونه خاطرت از معرفت بود گلزار

چه احتیاج به زنجیر و بند و مسمارست

گمان مبر که به شب دزد را عسس گیرد

که او به خوی بد خویشتن گرفتارست

ترا که از حسد و حرص سینه پر خارست

چو کاسه ایست نگونسار حرص تا صف حشر

به هیچ پر نشودکاسه چون نگونسارست