به مدح عشق سخن هرشبی دراز کشم

از آنکه شرط نخستین عشق ایثارست

ز عشق دم زن و پروای هست و نیست مدار

اگرچه دم زدن از عشق کار دشوارست

چو صبح درنگرم یک دو مشت پندارست

یکی به خواجه نظرکن که از پس هفتاد

ز بهر راحت خلقش روان در آزارست