تاگویی جاوید به یک عهد و قرارست

مشت زری دارد نازد به خود ام روز

فرداست که با دست تهی همچو چنارست

چون دولت خسرو نبود عادت گردون

دارای جوان بخت فریدون شه غازی

کانجا که رخ اوست همه ساله بهارست

گردون شرف و بحر کف و ابر نوالست