مرگ سهراب نهانی بود از مرگ هجیر

لیک او خود به همه حال خداوند من است

گله ام از دگرانست و بدو بندم جرم

رنج آهو نه ز صیاد بود کز رسن است

گرچه زخمش به تن از تیغ گو پیلتن است

بلبل از گل به چمن نالد و گل مقصد اوست

نفرت او همه از ناله زاغ و زغن است