تیغ به سر پنجه تو طرفه هلالی

بس که درو جای صدهزار جبین است

خصم توگر پی بردبه چشمه حیوان

زلال خضر بهر زوالش معین است

درکف خورشید آسمان برین است

یا بدم اژدری نهنگ و یا نی

شاخ گوزنی به چنگ شیر عرین است