دوباره شب شد و آفاق را ظلام گرفت

مهم ز ابرو آهیخت تیغ و مهر از نور

از این دو تیغ ندانم جهان کدام گرفت

به ماه چهره پریشید طرگان سیاه

چو باز چهره نمود از میان چنبر زلف

ز رنگ طلعت او شام رنگ بام گرفت

دلم به زلف وی از هرطرف که روی نمود