پیش آی و بهل تا لب لعل تو ببوسم

پیش تو حدیثیم نباید به زبان رفت

نشگفت که رحمت کند و کام ببخشد

پیری چو منی راکه به سر چون تو جوان رفت

کاندر غمت از جان و تنم تاب وتوان رفت

ای ماه زمین بوسه دریغ ار نکنی به

زان لب که درو مدحت دارای زمان رفت