ای جهانداری که درکریاس جاهت پاسبان

در شبستانش عروس عافیت مستور باد

خاک راه باد پایش توتیای چشم چرخ

نعل سم ابرشش تاج سر فغفور باد

قیصر و رای و نجاشی و تکین و فور باد

تیغت ارچه هست چون سیماب لیکن در مصاف

از برای قطع نسل دشمنان کافور باد