نقطه را ماند کاندر خط پرگار افتد

نفسم بر دو یک افتد ز سبکروحی شوق

عدد بوسه من چون به سه و چار افتد

بر میانش چو کمر آورم از شوق دو دست

ای خوش آن وقت که خیزد بت من از پی رقص

از طرب رعشه برآن گنبد دوار افتد

ساعد و ساق چو بالا زند آن ترک پسر