درد چشمت چند دارد زاستان شاه دور

جای کن بر عرش عشرت فرش عسرت در نورد

تا کیت از درد آه سرد خیزد از درون

چند نوشی درد درد و چند پوشی برد برد

خاکپای شه بکش در چشم تا برهی ز ورد

با رخی رخشنده شه برگشت از نخجیرگاه

داغ درد از سینه زایل کن که آمد باغ درد