بهر مدحت عرصه یی خواهد فراخا همچو گرد

با دل افسرده نتوانم ثنای شاه گفت

کی ثمربخشد درختی کش نجو شدشاخ و نرد

چون دل خصمت قوافی تنگ و رخش فکر من

تاکه در تحقیق اشیا هرکه تعریفی کند

باید آ ن تعریف راشایسته باشد عکس و طرد

باد دایم اشک چشم و چهره بدخواه تو