رودی که ز ابر تیغ او خیزد

کز قدر سپهر پی سپر دارد

شاهی که ظهاره وجود او

از اطلس هستی آستر دارد

از مرگ پل از فناگذر دارد

چشمی که نه با ولای او خسبد

شب تا سحر از عنا سهر دارد