مرا ز هستی خود باز درگمان دارد

ز من مپرس دلت صید تیر نازکه شد

ازو بپرس که ابروی چون کمان دارد

فغان که مرده ام از هجر و آرزوی وصال

هزار جان غمت از من رفته است و هنوز

کشیده ناز تو خنجر که باز جان دارد

دلم به رشته زلف تو ریسمان بازیست