خدنگ دال پرش کر کبیست اندک پر

ز ابلهی فلکش ننگ دودمان دارد

هر آن گیاه که بی نشو و رافتش روید

ز پی بلیه آسیب مهرگان دارد

که زاغ مرگ به منقارش آشیان دارد

شها تویی که دد و دام را ز لاشه خصم

هنوز تیغ تو در مهنه میهمان دارد