گاهی به فلان برد امان گاه به بهمان

گه خون ز رخم شست و گهی خون به جگر کرد

گه رفت به اصطبل و گهی گشت نمدپوش

گاهی ز قضا شکوه وگاهی ز قدرکرد

گاهی به علی تکیه و گاهی به عمر کرد

از فضل امیرالامراء آمد و این بار

از بوسئکی چند لبم پر ز شکرکرد