گفتم چکنم نیست مرا برگ عروسی

یزدان دل سختت مگر از روی و حجر کرد

این گفت و خراشید رخ از ناخ و پاشید

اشکی که به یک رشحه زمین را همه تر کرد

خود حاضرم ار هیچ توانی خر نر کرد

برتافت زنخدان مرا با سرانگشت

وندر رخ من ژرف نگاهی به عبر کرد